Motorem przez Filipiny. 35 dni w tropikalnym chaosie

Pierwsze zderzenie

Pierwsze kilometry? Chaos. Ruch uliczny to coś pomiędzy totalnym brakiem zasad a jakimś dziwnym, lokalnym systemem, który działa… tylko dla nich. Brak świateł na skrzyżowaniach nie przeszkadza w poruszaniu się. To wszystko płynie jak piasek przez palce. Każdy jedzie, każdy się przeciska i jakoś to działa. Skutery, jeepneye, trójkołowce, busy, wszystko miesza się w jednym miejscu. Masa klaksonów, hałasu, ale finalnie nikt się nie zatrzymuje. Motocykliści często bez kasków, albo w rowerowych. Bez lusterek. Bez uprawnień. A kierunkowskazy? Raczej zbędne. Kilkudziesięcioletnie ciężarówki, za którymi ciągnie się czarna chmura dymu, bo przecież diesel musi dymić. I to też ma swoje wytłumaczenie, bo przez wysokie opłaty importowe nowy sprzęt jest praktycznie nieosiągalny, więc Filipińczycy naprawiają i reanimują to, co mają. Na drodze wciąż można spotkać pojazdy, które amerykanie pozostawili po drugiej wojnie światowej.